Goed genoeg is het nieuwe perfect

Er waren veel dagen vol ‘moeten’, vol van wat ik dacht dat er van mij verwacht was. Er was zoveel ‘moeten’ dat het leek alsof ik weinig zelf koos. Ik liet me leiden  door wat hoorde en wat moest. Ik overleefde. Ik leefde het leven bijna van iemand anders, zonder echt te doen wat ik zelf wou. Want wat als ik niet aanvaard zou worden? Wat als ze zouden ontdekken dat ik niet perfect was?

 

Perfectionist zijn is perfect, toch ?

Ik pakte ermee uit op sollicitatiegesprekken. Als ze vroegen naar een ‘mindere eigenschap’. Antwoorde ik : ik ben een perfectionist’ (ik ging toch niet mijn echte zwakke punten toegeven, zeker?) Ik zag de overkant driftig goedkeurend knikken en was stiekem trots.Tegelijkertijd meende ik het ook echt wel een beetje, dat mijn perfectionisme een werkpunt was: ik ervaarde het soms echt als een ‘hinderlijk’ kantje.

 

Alles onder controle

Er waren zoveel dagen waarop ik in zak en as zat omdat mijn TO DO-lijstje 1 ding niet had kunnen afwerken. Een lijstje van 6 punten. Mijn man had optimistisch een lijstje van 9 punten (9 ? daar kreeg ik dus al stress van) en had er 5 gerealiseerd. Hij deed het met de vingers in de neus en liep nadien fluitend rond, tevreden met zijn prestatie.Ik stond erbij en ik keek er naar, vol onbegrip en zelfs jaloers op zoveel zelfvertrouwen.

 

Er waren vakanties die ik bijna uur per uur volplande en weekends.. Ook in het weekend regeerde ‘koning agenda’ mijn leven, ons gezinsleven. En van de strakke planning afwijken, dat ging niet. Zelfs al kwam er een andere suggestie die beter bij het moment of de weersomstandigheden paste. ‘Afspraak is afspraak’, punt uit. Discussie gelsoten!

 

Er waren dagen waarop ik mezelf nieuwe dingen ontzegde, omdat ik toch dacht dat ik het ‘niet goed genoeg’ kon. Knutselen en tekenen bv. deden me verkrampen, dus ik was absoluut NIET creatief. Daar was ik van overtuigd.

 

Er braken moeilijke dagen aan toen ik inzag dat 1 van mijn kinderen ook last had van perfectionisme, maar dan in een tegengestelde vorm: niet overpresteren, maar ‘onderpresteren’. Ze begint zelfs niet eens aan dingen, in de angst dat het toch niet perfect zal zijn.  Compleet geblokkeerd en verkrampt en ondertussen maar heel de tijd vergelijken uiteraard met de beste van de klas. Heel intelligent, maar dat uit zich dus weinig in opdrachten op school. Ik worstelde er mee (en soms nog wel eens) dat ik dat als moeder niet heb zien aankomen en niet eens herkende. Ik dacht dat ze gewoon heel erg selectief was in waar ze zich voor wou inzetten. 

 

Er waren vooral veel dagen vol ‘moeten’, vol van wat ik dacht dat er van mij verwacht was; Er was zoveel ‘moeten’ dat het leek alsof ik weinig zelf koos. Ik liet me leiden door wat hoorde en wat moest. Ik overleefde. Ik leefde het leven bijna van iemand anders, zonder echt te doen wat ik zelf wou. Want wat als ik niet aanvaard zou worden? Ik moest en zou perfect zijn.

 

Toen daagde het mij

 

Op een dag zag ik mijn perfectionisme recht in de ogen zoals het is:  een aangeleerd verdedigingssysteem van vroeger. Iets dat ik ontwikkeld heb om mezelf te beschermen. “Tegen wat dan ?”, vraag je jezelf misschien af?Ik voelde de noden en wensen van iedereen in mijn dichte omgeving al van kindsbeen af goed aan.  'Dingend doen voor anderen' leverde me de aandacht op die ik nodig had. Al gauw legde ik de lat voor mezelf super hoog. Gaandeweg nam ik de pose van ‘altijd sterk’ aan, en begroef mijn eigen behoefte.n Ondertussen ging mijn  faalangst hard tekeer achter dat stoere masker.

 

En uiteindelijk kwam de dag dat ik kon toegeven dat ik helemaal niet zo sterk was, dat ik het niet allemaal alleen kon.

Ik zie nu in dat iedereen liefde verdient -dus ik ook- niet om wat we doen, maar om wie we zijn.

Ik ontdekte dat ik mezelf al die tijd gepijnigd had met de idee ‘niemand nodig te (mogen) hebben’.

Die dag, was een dag van immens veel verdriet en tegelijkertijd bevrijdde het mijn kwetsbaarheid die al zolang in mij verstopt zat.

Ik zag in dat mijn èchte kracht, mijn gevoeligheid was en niet mijn ‘ik kan alles alleen’-masker.

 

Vandaag de dag

Nu zijn er geregeld momenten dat ik kan ingaan op de suggestie van een vriendin om iets anders te doen dan gepland en dat ik geniet van de controle mogen loslaten.

Er zijn zelfs dagen waarop ik kan accepteren dat zelfs als ik mijn geduld verlies met mijn onstuimige assertieve kinderen, dat ok is.

Nu zijn er vooral ook dagen dat ik me niets meer aantrek van het feit dat ik een beperkt tekentalent heb, en betrap ik er mezelf op vrolijk op een paperboard dingen uit te beelden tijdens een training, jawel met tekeningen en al... Heerlijk.

En er zijn steeds meer dagen dat ik van mezelf mag leren uit mijn fouten (‘fout’ blijft nochtans een moeilijk woord voor mij), dat ik niet persé de perfecte mama of coach of echtgenote hoef te zijn…

 

Het nieuwe perfect

Ik ben nog altijd een beetje perfectionist, en mijn oog voor detail probeer ik nu zoveel mogelijk ten goede te gebruiken. Het woordje ‘perfect’ heb ik definitief vervangen door ‘goed genoeg’.

 

Want ja, ik, ik hoef niet perfect te zijn. Ik doe mijn best en dat is al meer dan goed genoeg. En die diepe overtuiging wens ik alle perfectionisten in de wereld ook toe.

 

Wil je zelf ook graag ontdekken wie je echt bent en jezelf durven tonen? Je bent van harte welkom op mijn training "Mezelf beter leren kennen"

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Zoeken op tags
Please reload

nessie@livegrow.net
(0032) 473 95 04 20

Temse

Ondernemingsnummer 0669 808 061

IBAN: BE97 7512 0844 4249